267.

Κι αρκεί η κουβέντα με μια φίλη μας κοινή να γυρίσει στη μνήμη μου όσα επιμελώς προσπαθώ να ξεχάσω. Η εποχή που ζήσαμε μαζί ίσως να έχει υπάρξει η ομορφότερη μέχρι τώρα της ζωής μου και πώς να την ξεχάσω και κυρίως γιατί. Σταμάτησα κάθε επικοινωνία μαζί σου για να μπορέσω να προχωρήσω αλλά μάταια. Όλα περιστρέφονται, όλα επιστρέφουν, όλα παρόντα εκτός από εσένα. Με το ζόρι προσπαθώ να δημιουργήσω φωτιά εκεί που ούτε σπίθα δεν υπάρχει, μόνο για να καεί το είδωλό σου που με καταδιώκει. Δεν έχει υπάρξει ούτε μια μέρα που να μη σε σκεφτώ κι ας  έχουν περάσει χρόνια δύο και βάλε απ’ όταν έπεσαν οι τίτλοι του τέλους. Ας το παραδεχτώ πώς στην ουσία μόνο εσένα θέλω ακόμα για αυτό και δεν υπάρχει χώρος γι’ άλλον κανέναν. Φυσικά η ζωή προχωρά κι ελπίδα επιστροφής στα περασμένα καμιά δεν υπάρχει. Δε θα δεχόμουν κιόλας να γυρίσω σε κάτι που τέλειωσε μια φορά. Να προχωρήσω παρακάτω πάλι δεν έχω κουράγιο. Αρκεί μια ευγνωμοσύνη για οσα πέρασαν κι υπομονή για όσα η άρνησή μου δεν αφήνει να έρθουν.

Ces yeux sont des puits faits d’un million de larmes,
Des creusets qu’un métal refroidi pailleta…
(C.B)

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s