128.

Φέτος το Πάσχα, την ώρα που όλοι πήγαιναν στην Ανάσταση, σχολούσα από τη δουλειά. Επέστρεφα σπίτι κουρασμένος, μόνος, απόλυτα μόνος και στα αυτιά μου ακουγόταν ένα τραγούδι. “Μονάχος μου γυρνώ τις Κυριακές, σαν το σκυλί που ψάχνει να χορτάσει…” Η μόνη ζωντανή παρουσία για εμένα, κάτι σαλιγκάρια στο πεζοδρόμιο που βγήκαν επειδή μόλις είχε βρέξει. Περπατούσα κλαίγοντας και προσπαθούσα να μην πατήσω τα σαλιγκάρια. Περίεργη η μοναξιά, ειδικά αν δεν είσαι σαλιγκάρι.

127.

Υπάρχουν στιγμές που συμβαίνει κάτι που δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια,
παρά μόνο μ’ ένα δυνατό καρδιοχτύπι.

126.

125.

“Το πρωί είμαι στρατηγός μετά από λίγο έγκυος πάω πάνω κάτω ψάχνω τσιγάρο τι κοιτάς;  Δεν είμαι καλά πέφτω κάτω ζω όμως το σώμα μου κομμάτια σκόρπια έλα να πάρεις τα φάρμακά σου για χρόνια πολλά ζω μόνος, εγκλωβισμένος σε όλα αυτά δεν με καταλαβαίνουν φοβούνται μα εγώ φοβάμαι πιο πολύ δεν φταίνε δεν ξέρουν ούτε εγώ φταίω έχω πολλά να δώσω δεν ξέρω πώς θέλω να μάθω δείξε μου μαζί σίγουρα μπορούμε  αρκεί να δώσουμε κάτι: χώρο χρόνο φροντίδα αγάπη ζωή εσύ τι λες;”

Περίμενα σχεδόν ένα χρόνο, γράμμα γράμμα, μέρα μέρα, να αποκαλυφθεί αυτό το μήνυμα, από το ημερολόγιο που μου είχες χαρίσει. Δεν ξέρω αν είναι ειρωνεία της τύχης που μόλις πριν τρεις μέρες γνώρισα ένα πολύ νέο παιδί που μου εκμυστηρεύτηκε πως παίρνει ψυχοφάρμακα. Προχθές επίσης ο καλύτερός μου φίλος με πήρε γεμάτος χαρά που επιτέλους του έκοψε η γιατρός του τα φάρμακα και μόλις χθες περνώντας με το λεωφορείο έξω από το Δαφνί παρατήρησα πρώτη φορά στο βάθος τα κτήρια της ψυχιατρικής κλινικής με τα πολύ μικρά καγκελόφραχτα παράθυρα. Αυτό το απλανές βλέμμα του ανθρώπου στη φωτογραφία πραγματικά με είχε σοκάρει όταν το είχα δει στην εφημερίδα πριν πέντε χρόνια και είναι ίσως το μοναδικό απόκομμα εφημερίδας που έχω κρατήσει ποτέ στη ζωή μου. Δεν έχω ιδέα από ψυχιατρική, ούτε από φαρμακευτική και τα συναφή αλλά τα ψυχοφάρμακα ποτέ μου δεν τα χώνεψα…

124.

Αισθάνομαι λίγο άβολα που σε λίγο πρέπει να σου πω πως εδώ θα τελειώσει αυτό που συνέβη μεταξύ μας. Η φάση που πέρναγες εσύ στη δική σου ζωή κι εγώ στη δική μου, μας εμπόδισε να ελπίζουμε σε κάτι ουσιαστικότερο από ό,τι είχαμε. Δεν είχαμε τίποτα δυνατό και φυσικά ούτε σχέση θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κάποιος. Βρισκόμαστε αραιά και που, όταν η καύλα μας τρέλαινε τον εγκέφαλο, ξεκαυλώναμε κι αυτό είναι όλο. Για άλλη μια φορά πάντως αποδείχθηκε πως δεν υπάρχει κάτι πιο κενό, πιο κούφιο, πιο βαρετό από το να μπαινοβγαίνει μέσα σου ένας άνθρωπος για τον οποίο δεν αισθάνεσαι τίποτα. Αυτό που συμβαίνει ακριβώς είναι να ξεκαυλώνει η τρύπα σου και μετά να γαμιέσαι όλος ο υπόλοιπος. Τι έχω να θυμάμαι από εσένα;; Για να είμαι ειλικρινής ήσουν εντελώς παρτάκιας, αλλά είχες έναν υπέροχο πούτσο, ίσως τον καλύτερο που έχω δει ποτέ. Πούτσες μπλε και σχέσεις του κώλου δηλαδή. Άντε περαστικά σου, περαστικά μου και εις ανώτερα!

123.

Το κείμενο που ακολουθεί υπήρχε παλιά στο προφίλ μου στο ρομέο. Το προφίλ δεν υπάρχει πλέον, αλλά θα ήθελα όλα όσα σκεφτόμουν τότε να συνεχίσουν να υπάρχουν γιατί η μνήμη μου είναι πολύ ασθενής και είναι κρίμα να ξεχνάς…

Φταίω εγώ ή μήπως φταίνε οι άλλοι; Μήπως φταίω κι εγώ , φταίνε κι οι άλλοι;

Μοναξιά

Αν δεν φτιάξω εδώ ένα προφίλ για να μιλήσω με κάποιον άλλο και να γνωριστούμε, τι εναλλακτικές έχω; Το sodade  ή το Ζάππειο;  Για να βρίσκομαι εδώ το βασικό πρόβλημα είναι ότι αισθάνομαι μόνος. Όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού μου και ειδικά όταν βραδιάζει, οι  σκέψεις έρχονται η μια μετά την άλλη και τότε είναι που αισθάνομαι ακόμα περισσότερη μοναξιά. Ξέρεις, όχι αυτή τη μοναξιά την απλή, που νιώθεις όταν δεν έχεις τους φίλους σου κοντά, αλλά την άλλη που σε κάνει να αισθάνεσαι ανάπηρος επειδή δεν μπορείς να βρεις έναν άνθρωπο να τον ερωτευτείς και να σ’ ερωτευτεί.  Όλοι  έχουμε φίλους και μέσα στο ρομέο προφανώς δεν ψάχνουμε κι άλλους, ασχέτως αν αυτό προκύψει μετά από μια αποτυχημένη ερωτική προσέγγιση.

Τι ψάχνεις;

Τότε λοιπόν που η μοναξιά με βαράει κατακούτελα, βάζω τα συνθηματικά μου και μπαίνω στο ρομέο, με την ελπίδα να βρω αυτό που ψάχνω. Τελικά τι είναι αυτό που ψάχνω ; Γιατί η ερώτηση «τι ψάχνεις» ακούγεται τόσο τραγική; Μήπως επειδή πραγματικά είναι δύσκολο να απαντηθεί; Μήπως γιατί το να παραδεχτείς ότι ψάχνεις έναν γαμιά γι’ απόψε είναι τόσο αποκρουστικό όσο το να παραδεχτείς ότι ψάχνεις έναν άνθρωπο για να προσπαθήσεις να χτίσεις μια σχέση;

Άνοιξε κλείσε

Τώρα λοιπόν είναι η ώρα για εξερεύνηση, η ώρα για να δω τι παίζει κι απόψε στο ρομέο. Γυρνάω στα προφίλ και βλέπω διάφορους ανθρώπους, άλλους πολύ όμορφους, άλλους λιγότερο, άλλους πολύ ενδιαφέροντες, άλλους λιγότερο, άλλους που έχουμε πολλά κοινά κι άλλους που δεν έχουμε ούτε ένα! Τελικά ανοίγω και κλείνω προφίλ κι αποκτάω την ψευδαίσθηση ότι μπορώ να αποδέχομαι και ν’ απορρίπτω ανθρώπους έτσι απλά, όπως ανοιγοκλείνω τα παράθυρα, ξεχνώντας ότι πίσω τους υπάρχει ένας αληθινός άνθρωπος όπως κι εγώ, που προσδοκά, που αγχώνεται, που θυμώνει, που πληγώνεται, που πάνω απ’ όλα αισθάνεται και δεν είναι μια ηλεκτρονική περσόνα σε αφασία.

Ων ουκ έστιν αριθμός

Κι αυτή η αίσθηση του ατελείωτου, τι κακό! Τόσοι άνθρωποι εδώ μέσα κι εγώ να πιστεύω πως αφού δεν έχεις εσύ όλα αυτά που θέλω, δεν μ’ ενδιαφέρει, πατάω το Χ και πάω παρακάτω. Γιατί να προσπαθήσω για κάτι που δεν με ικανοποιεί εκατό τοις εκατό; Τελικά όμως ποια είναι η πιθανότητα να έχει γεννηθεί αυτό που έχω πλάσει στο μυαλό μου ως ιδανικό, κι αν έχει γεννηθεί, ποια η πιθανότητα να είναι εδώ μέσα τη στιγμή που μπαίνω κι εγώ; (Σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς η πιθανότητα είναι 1 στο 1.000.000.000.000!!)

Τίποτα και σήμερα

Αγανακτισμένος που δεν βρήκα κάτι, έξαλλος που κι αυτό το βράδυ θα είμαι μόνος μου, που δεν βλέπω μια προοπτική για την επόμενη μέρα που ξημερώνει, αρχίζω και σιχτιρίζω το ρομέο, όσους είναι μέσα κι όσους έχουν την ατυχία να μου μιλήσουν λίγο πριν κλείσω. Μετά, για να ηρεμήσω, ψάχνω το αγαπημένο μου porn, βλέπω έναν σούπερ γκόμενο να κάνει σεξ δυο ώρες χωρίς να ιδρώνει κι αύριο που θα ξαναμπώ στο ρομέο θα ψάξω να βρω έναν τέτοιο για να σκάσουν όλες οι κακιασμένες αδερφές!

Να θυμηθώ να ξεχάσω

Οι άπειρες ώρες στο ρομέο μ’ έχουν χαζέψει τελείως. Έχω ξεχάσει πως η πλειονότητα των ανθρώπων έχει ατέλειες:  είναι απόλυτα φυσιολογικό να έχεις κοιλίτσα, ένα σπυράκι στο μπράτσο, έναν ερεθισμό από το ξύρισμα ή τρίχες στη μύτη!! Έχω ξεχάσει πως κι εγώ έχω δικαίωμα να έχω ατέλειες. Έχω ξεχάσει πως εκτός από το να βρεις γκόμενο – σεξ -  οτιδήποτε ψάχνεις, είσαι ένας άνθρωπος που ζεις την καθημερινότητά σου. Έχω ξεχάσει ότι μπορεί να έχεις άγχος όταν μιλάμε, ότι μπορεί να μην έχεις πολλές εμπερίες, ότι  άργησες ν’ αποδεχθείς τη φύση σου. Έχω ξεχάσει ότι μπορεί να τραβάς ζόρια με τη δουλειά σου και με την οικονομική κρίση που μας έχει γαμήσει, ότι μπορεί να σε φρίκαρε μια κατσαρίδα που είδες στο νεροχύτη ή ότι ο διαχειριστής σού χτύπησε την πόρτα την ώρα που έκανες μπάνιο. Φτάνω στο σημείο να ξεχνάω πως επικοινωνώ με έναν άνθρωπο που ζει και μέσα σε όλα αυτά έχει και μια λίμπιντο να κουμαντάρει!

Κλείνοντας

Αυτό το κείμενο το έγραψα από καρδιάς, για να εκφράσω όσα σκέφτομαι κι όσα αισθάνομαι. Δεν το έγραψα φυσικά από καμιά θέση ισχύος, αφού κι εγώ τις μαλακίες μου τις έχω κάνει και μάλιστα χωρίς φειδώ. Πιστεύω όμως πως εκφράζοντάς σου όλα τα παραπάνω, μπορώ πλεον να σε αντικρίσω με ειλικρίνεια και να σου πω « ρε φίλε, δεν είμαι εγώ ο μίστερ πέρφεκτ  αλλά αν με αντιμετωπίσεις κι εσύ ως άνθρωπο, όλα είναι πιθανά!»

122.

True Love
(Wislawa Szymborska) 

 True love. Is it normal
 is it serious, is it practical?
 What does the world get from two people
 who exist in a world of their own?

 Placed on the same pedestal for no good reason,
 drawn randomly from millions but convinced
 it had to happen this way - in reward for what?
    For nothing.
 The light descends from nowhere.
 Why on these two and not on others?
 Doesn't this outrage justice? Yes it does.
 Doesn't it disrupt our painstakingly erected principles,
 and cast the moral from the peak? Yes on both accounts.

 Look at the happy couple.
 Couldn't they at least try to hide it,
 fake a little depression for their friends' sake?
 Listen to them laughing - its an insult.
 The language they use - deceptively clear.
 And their little celebrations, rituals,
 the elaborate mutual routines -
 it's obviously a plot behind the human race's back!

 It's hard even to guess how far things might go
 if people start to follow their example.
 What could religion and poetry count on?
 What would be remembered? What renounced?
 Who'd want to stay within bounds?

 True love. Is it really necessary?
 Tact and common sense tell us to pass over it in silence,
 like a scandal in Life's highest circles.
 Perfectly good children are born without its help.
 It couldn't populate the planet in a million years,
 it comes along so rarely.

 Let the people who never find true love
 keep saying that there's no such thing.

 Their faith will make it easier for them to live and die.

121.

Περπατούσα σχεδόν μια ώρα μέσα στο χιονόνερο, είχα παγώσει ολόκληρος, δεν ένιωθα το πρόσωπό μου και τα χέρια μου σχεδόν τρέμανε. Όπως μπαίνω σπίτι και κάθομαι στον υπολογιστή, ανοίγω να διαβάσω καμιά είδηση και βλέπω τον Λοβέρδο αγκαλιά με τον Πάγκαλο και διαβάζω “Θα παντρευτούμε μαζί με τον Βαγγέλη”, το ξανακοιτάζω και βλέπω πάλι ”Θα παντρευτούμε μαζί με τον Βαγγέλη”!!  Μέχρι να καταλάβω ότι δεν έλεγε αυτό πήγε η ψυχή μου στην κούλουρη! Φαντάζεσαι αυτό το ζευγάρι στο κρεβάτι;

120.

Αυτές τις μέρες θυμήθηκα ότι πριν ένα χρόνο ήταν η πρώτη φορά που ανακάλυψα το romeo. Αυτό φυσικά δεν υπάρχει λόγος να το θυμάμαι, το ακριβώς αντίθετο θα έλεγα. Από περιέργεια λοιπόν μπήκα ξανά στο msn μου και χάζεψα λίγο τις συνομιλίες που έχω κάνει με διάφορους. Μιλάμε για τον άπειρο χαμένο χρόνο! Παραθέτω έναν αυτούσιο διάλογο που αποτελεί νομίζω κι ένα τυπικό δείγμα συνομιλίας δυο gay στο msn…

[αρχή συνομιλίας]
-hi
-hello
-ti kaneis?
-kala esy?
-kala giannis edo
-panos edo
-1.90 82 mel arren
-180 75
-xarhka man
-me too
-perioxi?
-ampelokipoi. Esy?
-argyroupoli. 32 eton edo
-29
-mia xara! arrenopos?
-to kata dynamin
-pathtikos energhtikos?
-analogws ta kefia
-h fonh xaritmomenh h andrikh?
-Κapou endiamesa
-to les omos brqavo
-to leo giati tin akouo kathe mera!!
-bravo
-Me ti asxoleisai?
-pAXNO ARRENOPO SE OLA
-ante me tin euxi mou
[τέλος συνομιλίας]

119.

Τι κρίμα να γνωρίζεις τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους στη χειρότερη φάση της ζωής σου, που δεν έχεις όρεξη ν’ ασχοληθείς με τίποτα και με κανέναν.